24.05.2018. Četvrtak
Predeo izuzetnih odlike „Subotička pesčara”
Predeo izuzetnih odlike "Subotička peščara"

Predeo izuzetnih odlika „Subotička peščara” se nalazi uz granicu Srbije sa Mađarskom, na području Subotičko- Horgoške peščare.

Ovo područje ima karakter šumo - stepe, sa šumskim kompleksima, većinom antropogenog porekla. Prirodna vrednost je uslovljena karakterom i mozaičnošću staništa, među kojima peščarska, stepska i močvarna, daju osnovni pečat visokom stepenu ekosistemskog biodiverziteta. Najznačajnija su vlažna staništa formirana na podlozi nizijskog treseta u dolini rečice Kireš, koja pripadaju  najugroženijim staništima u Evropi i svetu.

Očuvani fragmenti prirodne vegetacije na području Subotičke peščare dragocena su svedočanstva o biljnom pokrivaču Panonske nizije u prošlosti. Ostaci raznovrsnih izvornih biljnih zajednica skoro svih osnovnih tipova vegetacije karakterističnih za Vojvodinu, koji su zastupljeni na relativno ograničenom prostoru sa mnoštvom biljnih vrsta od posebnog naučnog značaja - specifično su obeležje i prirodna vrednost regiona.

Među očuvanim prirodnim retkostima, mora se pomenuti reliktno šumo-stepska biljka- šafranjika (Bulbocodium versicolor), koja je sinonim za floru Subotičke peščare, s obzirom da je tu njeno jedino nalazište u Vojvodini i Srbiji.

Zahvaljujući postojanju barskih i močvarnih ekosistema, kao centra migracije i razmnožavanja, registrovan je veliki broj vodozemaca, dok je specifičnost područja Subotičko-Horgoške peščare uslovila pojavu i karakteristične faune gmizavaca.

Vrlo je značajno i prisustvo retke vrste glodara - slepog kučeta (Spalax leucodon), koja svoj život provodi pod zemljom, u sistemu hodnika, u potrazi za hranom - korenjem trava, rizomima i lukovicama. Ova vrsta je još pre samo sto godina bila široko rasprostranjena u Vojvodini, ali pretvaranjem izvornih stepa u agrobiocenoze, njen areal se znatno smanjio.

Od bogatog i brojnog ptičijeg sveta kojem odgovara prostranstvo i mešavina šume i stepe na peščari, značajne su ptice grabljivice. Vrste kao što je belorepan (Haliaeetus albicilla) su postale velika retkost, ali se pojavljuju na Peščari zahvaljujući novoformiranom hranilištu.

Prostor je delimično sačuvao izvorne predeone karakteristike, nastale u interakciji čoveka i prirode, a na području i njegovom neposrednom okruženju, zadržali su se neki oblici tradicionalnog privređivanja i života, kao što su pojedinačni salaši, u kojima su, po pravilu, ostala samo staračka domaćinstva. Održivi razvoj bi trebalo da ide u pravcu ekstenzivnog stočarstva i uvođenja starih rasa.